زمینه و هدف در سال های اخیر، فن آوری های جدید منجر به تولید حجم انبوهی از داده ها شده و در حوزه زیستی، فناوری ریزآرایه نیز به صورت چشمگیری توسعه یافته است. در این میان، جهت مقایسه گروه کنترل با دو یا چند گروه آزمایشی، همچنین یافتن ژن هایی با بیان متفاوت، از آزمون فیشر استفاده می شود. در این مطالعه نرخ کشف کاذب در آزمون فرض جایگشتی فیشر و جایگشتی تعدیل یافته همزمان بر داده های ریزآرایه بررسی گردید. روش بررسی در این مطالعه، ابتدا با شبیه سازی و انتخاب سه حالت مختلف برای نمونه های کنترل و آزمایشی، نرخ کشف کاذب با استفاده از دو روش آزمون جایگشتی فیشر و جایگشتی تعدیل یافته محاسبه گردید، سپس این دو روش بر روی 8799 ژن مربوط به سلول مغز 29 موش (در سه گروه سنی جوان، میانسال و پیر) اعمال گردید و تاثیر فرآیند سن مغز بر افزایش ایجاد بیماری آلزایمر مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نتایج نشان داد استفاده از روش آزمون جایگشتی فیشر، نرخ کشف کاذب را نمی تواند کنترل کند، ولی روش جایگشتی تعدیل یافته بهتر عمل کرده و اختلافات واقعی معنی دار را درست تر تشخیص می دهد؛ لذا مقدار FP در روش دوم کاهش خواهد یافت. نتیجه گیری با توجه به نتایج این مطالعه، استفاده از روش های مرسوم ازجمله آزمون جایگشتی فیشر که مبنای تحلیل داده های زیستی در بسیاری از نرم افزارها می باشد، در داده های بزرگ مقیاس، ازجمله داده های ریزآرایه کارایی مطلوب را ندارد و نرخ کشف کاذب را نمی تواند کنترل کند؛ درحالی که روش جایگشتی تعدیل یافته با عملکرد بهتر در کنترل نرخ کشف کاذب، نتایج قابل اعتمادتری در پی دارد.

اطلاع فیشر معیاری برای اندازه گیری اطلاعات نهفته در متغیر تصادفی راجع به پارامتر مجهول است. اطلاع متقابل وابستگی بین دو متغیر و آنتروپی نسبی تفاوت بین دو توزیع احتمال را نشان می دهد. در این مقاله اطلاع متقابل و آنتروپی نسبی برای اطلاع فیشر تعمیم داده می شود و خواص یکنوایی اطلاع فیشر مورد بررسی قرار می گیرد. سپس مفاهیمی چون همبستگی اطلاع و ضریب همبستگی اطلاع معرفی می شوند. در پایان نشان داده می شود که آنتروپی دیفرانسیل شانون که متغیر تصادفی را به صورت کمی اندازه گیری می کند و اطلاع فیشر شرطی برای تعیین احتمال خطای برآورد مورد استفاده قرار می گیرند.

سابقه و هدف: سندرم میلرفیشر یا (Miller Fisher syndrome) MFS یک واریان از سندرم لیگن باره است که با تریاد افتالموپلژی، آتاکسی و آرفلکسی مشخص می شود. یافته های متنوعی در الکتروفیزیولوژی این بیماران دیده می شود که عمدتا بر کاهش یا فقدان (Sensory nerve action potential) SNAP در اعصاب محیطی دلالت دارند. در این بررسی ضمن گزارش یک مورد سندرم میلرفیشر، یافته های سریال الکتروفیزیولوژی در آن مورد بررسی قرار گرفته می شود.معرفی بیمار: بیمار خانمی است 45 ساله که به علت دوبینی و اختلال راه رفتن در بیمارستان بستری شد. به عبارتی با افتالموپلژی، آتاکسی، آرفلکسی، ضعف صورت و حلق و اختلال حسی دیستال تظاهر کرد. یافته های الکتروفیزیولوژیک در بررسی های هدایت اعصاب حرکتی (NCS) نرمال و کاهش دامنه SNAP در اکثر اعصاب محیطی را نشان داد که در طی سیر بیماری کاهش قابل توجهی نیز پیدا کرد. بیمار به پلاسمافرز پاسخ کمی نشان داد.نتیجه گیری: یافته های الکتروفیزیولوژیک در بیمار حاضر تا حدزیادی با یافته های سایر مطالعات همخوانی دارد؛ اما نکته قابل توجه در مطالعه حاضر، کاهش تدریجی دامنه SNAP در اعصاب اولنار است که مطرح کننده این مساله می باشد که در سندرم میلرفیشر نیز مشابه با سندرم گیلن باره ممکن است یافته های الکتروفیزیولوژیک در اوایل سیربیماری نرمال یا نزدیک نرمال باشد و با گذشت زمان یافته های غیرطبیعی خود را نشان می دهند.

رکوردها در یک دنباله از مشاهدات مقادیری هستند که از مشاهدات ماقبل خود بزرگتر (کوچکتر) باشند. اجرای نمونه گیری دنباله ای تا کسب تعدادی مشخص از داده های رکوردی، در مقالات به روش نمونه گیری معکوس معروف است. در این حالت امید ریاضی زمان انتظار زمان انتظار بین دور رکورد نامتناهی است و تعدد داده های رکوردی مستخرج نیز محدود است. یکی از راهکارها برای مقابله با این مشکل، استفاده از طرح نمونه گیری تکراری به روش معکوس است. در این طرح با به کارگرفتن روش نمونه گیری معکوس ابتدا در مرحله اول k1 رکورد را استخراج نموده و نمونه گیری را در این مرحله متوقف می سازیم. سپس در مرحله دوم با در نظر گرفتن نمونه ای مستقل از نمونه اول، k2 رکورد بعدی را استخراج می نماییم و همین روند را تا رسیدن به تعداد رکوردهای مورد نظر ادامه می دهیم. در این مقاله حالتی را در نظر می گیریم که تعداد رکوردهای مستخرج در هر مرحله ثابت و همگی برابر k باشند. نتایج کلی برای چند رده مختلف از توزیع های مهم آماری به دست آمده و برخی از توزیع های مهم طول عمر از جمله توزیع نمایی، بر نوع دوازده و وایبول برای تشریح نتایج به دست آمده مورد استفاده قرار گرفته اند.

در مقاله On extensions of elementary abelian groups of order 25 by GL(5; 2), Rend. Sem. Mat. Univ. Padova, 48 (1972), 359-364. یو. دمپ ولف وجودی گروه به شکل) 25 GL(5, 2) یک توسیع غیر شکاقته شده از گروه آبلی مقدماتی 25 بوسیله گروه خطی عمومی GL(5, 2) را ثابت کرد. این گروه دومین بزرگترین زیرگروه ماکسیمال گروه پراکنده تامپسون Th است. در این مقاله ماتریسهای فیشر گروه دمپ ولفG ̅=25 GL(5, 2)  را محاسبه می کنیم. نظریه سرشت های تصویری بکار گرفته شده است و ضربگر شور بهمراه یک جدول سرشت تصویری از یک گروه خارج قسمتی داخلی را محاسبه کرده ایم. جدول کامل سرشت G ̅ در اینصورت به سادگی قابل محاسبه است.

زمینه و هدف: تا چند سال اخیر درمان اصلی فیشر مزمن آنال، روشهای جراحی جهت اسفنکتروتومی لترال به روش باز یا بسته بود. در طی سال های اخیر استفاده از درمان طبی در درمان این بیماری مطرح شده است که هر یک دارای محدودیت هایی می باشد. این مطالعه با هدف مقایسه دو روش جراحی و درمان طبی لیدوکائین در درمان فیشر مزمن آنال انجام شده است.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی 180 بیمار مبتلا به فیشر مزمن آنال که با علایم بیش از 6 هفته به درمانگاه جراحی بیمارستان الزهرا (س) اصفهان مراجعه کرده بودند به روش در دسترس انتخاب شدند. پس از اخذ شرح حال از بیماران و معاینه و تایید فیشر مزمن دو روش درمان جهت بیماران توضیح داده می شد و بر اساس انتخاب ایشان بیمار در گروه یک (جراحی) و یا دو (درمان طبی با لیدوکائین) قرار می گرفت. روش درمان جراحی شامل اسفنکتروتومی لترال اسفنکتر داخلی به روش بسته بود. روش درمان طبی شامل رژیم پر فیبر، طشت آب گرم، قرص سی لاکس هر شب، قرص ناپروکسن 250 میلی گرم هر 12 ساعت و استعمال پماد لیدوکائین 5 درصد قبل از اجابت مزاج و شستشوی مداوم ناحیه مقعد در حین اجابت مزاج بود. در هر دو گروه بیماران به مدت 8 هفته پی گیری شدند. داده ها به کمک آزمون های آماری کای دو، فیشر و من ویتنی تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: تعداد بیمارانی که مورد عمل جراحی قرار گرفتند 100 نفر و تعداد بیمارن گروه درمان طبی 80 نفر بود. مدت علایم بیماری در گروه جراحی 8.1±2.5 هفـته و در گروه درمان طبی 7.9±3.1 هفته بود (P>0.05). در گروه جراحی عوارض پس از عمل شامل 10 مورد اکیموز پوستی 2 (%10) مورد هماتوم بزرگ (%2) و 10 مورد (%10) بی اختیاری خفیف نسبت به باد بود. در گروه دوم هیچ عارضه ای دیده نشد. میزان بروز ترمیم زخم در گروه اول %93 و در گروه دوم %75 بود (P<0.05).نتیجه گیری: استفاده از درمان طبی با لیدوکائین 5 درصد می تواند به عنوان یک روش موثر و بدون عارضه در درمان خط اول فیشر مزمن آنال مورد استفاده قرار گیرد.